Aç Kuşlar

kana boyandı kirmenimde yün 
kuşmarlara, tuzaklara düştüm 
menevişlendi durgun sularım 
sedef 
bir bıçak aldım dostlar 

güneşi yiyorlar 
aç kuşlar. 

aç kuşlar, yorgun işçi 
yeni çıkan vardiyadan 
elliyorlar yıldızların 
kınasını. 

aç kuşlar, topraktan 
güneşi bakır bir kap gibi 
kalaylıyorlar. 

2. 

bense, toy bir çırak 
kırık keman 
paslanmış tabanca 
küflü bir an 
kurutulmuş papatyalarla 
kitabın ortasında 

3. 

hayat, aşıp geçiyor 
bütün kitapları 
yeni acılar gerek 
yeni aşklar 
yaşamaklar ve anlatımlar 
beklemiyor bizi 
hiçbir şey 
hiçbir yerde 
solgun hercaimenekşe 
ve buna, buğulanip çarpıyor 
benimle birlikte 

buzlu bir camın arkasında çarpıyor 
buğulanıp. 
sesim 
dişlilerin şarkısına karışıyor.